Köln Demokratik İşçi Derneği Yönetim Kurulu üyesi Rıza Şahin, yakalandığı amansız hastalık nedeniyle 3 Kasım günü Köln’de kaldırıldığı hastanede hayatını kaybetti. 1 Nisan 1964’te Çorum’da doğan Şahin, aile birleşimi nedeniyle göç ettiği Almanya’da ömrünün sonuna kadar devrimci çalışmanın içerisinde yer alan, iki kız babası bir demiryolu işçisiydi. 1980’li yılların başından itibaren devrimci çalışma içerisinde yer alan Şahin, işçi sınıfının yılmaz bir neferiydi. Ölmenden önce paylaştığı son mesajında bundan her zaman mutluluk duyduğunu ifade etti.

9 Kasım günü Mülheim Mezarlığı’nda düzenlenen törene ve Köln DİDF’teki taziyeye katılım yoğun oldu. Ailesi taziyeleri kabul ederken, yoldaşları mücadelesinin yeni kuşaklar tarafından sürdürüleceğinin sözünü verdi.

Fotoğraflardan oluşan kısa bir filmin gösterildiği cenaze töreninde bir konuşma yapan DİDF Yönetim Kurulu üyesi Yücel Özdemir, “Rıza Şahin’i tanıyanlar olarak onun her bakımdan mütevazi, kararlı, samimi ve dürüst bir devrimci olduğuna tanıklık biliyoruz. Bütün enerjisini, kararlı bir şekilde, kendisinin de ferdi olduğu işçi sınıfının kurtuluşu için sarf etti. Bunun için gece gündüz demeden çalıştı. Hiçbir iş ve görev ayrımı yapmadan çalışmanın sıradan bir neferi oldu. Nerede yapılması gereken bir iş, yürüyüş, gösteri, toplantı varsa orada Rıza’yı görmek mümkündü. Özveriliği, sarsılmaz inancı birlikte mücadele ettiği gençlere ilham oldu. Anısı, biriktirdikleri mücadelemizde her zaman yaşamaya devam edecek” dedi.

Şahin’in içinde aktif görev yaptığı Köln’de hastanelerin özelleştirilmesine karşı mücadele eden girişim adına konuşan Hennig Frei de yaptığı konuşmada, “Rıza hastanelerin özelleştirilmesine, askeri amaçlar için kullanılmasına karşı mücadele temelinde kurduğumuz inisiyatifin en çalışkan üyelerinden biriydi. İnisiyatifin çalışması ile DİDF arasında bir köprü görevi üstlenmişti ve bunu çok iyi yaptı. Onu hiçbir zaman unutmayacağız. Anısını yaşatmaya devam edeceğiz” dedi. (YH)

‘Rıza Abi mücadelemizde yaşayacak’

Törende DİDF Gençlik’ten Çağrı Yaşat da bir konuşma yaptı. Devrimci bir işçi olarak Rıza Şahin’in örnek kişiliğini yansıtan bu konuşmayı ilginize sunuyoruz:

Sevgili dostlar, sevgili yoldaşlar,

Yoldaşımız Rıza Şahin’i son yolculuğuna uğurlamak için bugün derin bir üzüntüyle aranızdayım. Bu satırları kaleme almak benim için hiç kolay olmadı; zira daha önce, hem şahsen tanıdığım hem de benim için önemli olan birinin cenazesine hiç katılmamıştım.

Rıza Abi bizim için bir dost, bir aile ferdi ve vazgeçilmez bir yoldaştı; kimimiz içinse bunların hepsiydi. Kendisiyle yaklaşık 4 yıl önce, eğitimim için Köln’e taşındığım dönemde, dernek aracılığıyla tanıştım. Ancak birbirimizi asıl yakından tanımamız, festival için afiş asmaya çıktığımız zamana denk gelir. Bunu özellikle belirtiyorum, çünkü birlikte afiş asarken birbirinizi tanımak için bolca vaktiniz olur. Rıza Abi, aklımda her zaman yüzünden gülümsemesi eksik olmayan bir insan olarak kaldı. Aynı zamanda, ister gönül yarası olsun, ister bir şeylerden dert yanmak isteyin, isterse de hayata dair her türlü konuyu konuşmak isteyin; sizi her zaman can kulağıyla dinleyen biriydi. Rıza Abi iyi bir dosttu.

Beni en çok etkileyen, onun geçmişine dair anlattıkları ve Sovyetler Birliği ile Türkiye’deki işçi sınıfının hikâyeleriydi. Genellikle, Rıza Abi’nin tutumlu insanlar için keşfettiği o gizli mekânda, Dom Cafe’de otururduk. Ne kadar çok şey bildiğine ve bunları nasıl etkileyici bir şekilde anlatabildiğine hayran kalırdım. Çok sayıda kitap okumuştu ve yeri geldiğinde bu kitaplardan kelimesi kelimesine alıntılar yapabiliyordu. Onu yakından tanımayan biri, belki sadece sıradan bir işçi olduğunu düşünebilirdi; oysa o, işçi sınıfının bir parçası olmaktan ve bu kimliği taşımaktan gurur duyan biriydi.

İtiraf etmeliyim ki, 60 yaşında olmasına rağmen bir insanın nasıl bu denli büyük bir enerjiye sahip olabildiği gerçekten hayranlık vericiydi. Sadece sürekli Türkçemi düzeltmesiyle, her yere koşturup yine de herkesten önce orada olmasıyla değil; aynı zamanda siyasi çalışmalarıyla da kendini gösterirdi. Örneğin, gösterilerde dernek bayrağını herkes görsün diye hep en önde o taşırdı; “DIDF burada!” dercesine. Ayrıca, Riza Abi’nin lügatinde “yapamam” ya da “istemiyorum” gibi ifadeler kesinlikle yoktu.

“Riza Abi, hafta sonu için arabanı alabilir miyiz?” – “Tabii ki! Ben sigortaya haber veririm. Dikkatli sürün!”

“Riza Abi, etkinliğimiz için baklava alabilir misin?” – “Elbette, bildiğim iyi bir yer var.”

“Riza Abi, açık hava festivali yaklaşıyor, Kalk semtinde afiş asmamız lazım.” – “Ooo, Kalk benim bölgemdir!”

Bahse girerim, aramızda hiç kimse hayatı boyunca Riza Abi kadar çok afiş asmamıştır.

Onun yorulmak bilmez mücadelesi özellikle gençliğe yönelikti; çünkü her fırsatta dile getirdiği gibi, onun gözünde gençlik gerçekten geleceğin ta kendisiydi. Gençlerle ve onların yaptıkları işlerle gurur duyar, bize destek olmak için elinden gelenin en iyisini yapardı. Bunu asla bir yük olarak görmez, aksine büyük bir hevesle ve neşeyle yapardı. Hareket halinde olmak ve gençlerle çalışmak onu da genç tutuyordu. Belki de bu durum, onun kendi gençliğine, yani siyasi olarak aktifleşmeye başladığı o günlere dönmesini sağlıyordu. O dönem, pek çok siyasi çalkantının yaşandığı ve onun zihninde “Böyle devam edemez; örgütlenmeli ve bir şeyler yapmalıyım ki hem ben hem de ileride çocuklarım daha iyi bir geleceğe sahip olabilsin” düşüncesinin filizlendiği bir zamandı. İşte bu düşünce, çoğumuzun bugün dernek çalışmalarında yer almasının da temel nedenidir.

Köln’deki gençler olarak, her an desteğini ve emeğini bizden esirgemeyen Riza Abi’ye minnettarız. O, çok değerli bir yoldaşımızdı. Yavaş yavaş sona gelmek istiyorum. Ancak bir noktayı daha vurgulamam gerekiyor:

Rıza Abi, tüm varlığıyla bu derneğin ta kendisiydi. Bir asker gibiydi; silahı ise siyasi faaliyetleriydi. Sosyalizm uğruna verdiği yorulmak bilmez mücadelede; dağıttığı bildiriler, yürüttüğü ikna çalışmaları, dalgalandırdığı bayrak ve havaya kaldırdığı yumruğu onun silahlarıydı.

Daha önce de belirttiğim gibi, Rıza Abi bizim için vazgeçilmez biriydi. Artık aramızda olmadığı için, “Bunu Rıza Abi halleder” düşüncesi bir daha asla gerçeğe dönüşemeyecek.

Ancak etrafıma baktığımda, geride büyük bir miras bıraktığını görüyorum. Burada Rıza Abi’yi seven ve ona değer veren aile üyelerini, dostlarını ve yoldaşlarını görüyorum. Bunun yanı sıra, onu şahsen tanıma fırsatı bulamamış olsa da, bugün onun anısını ve çalışmalarını bizlerle birlikte onurlandırmak isteyen, özellikle genç kuşaktan mücadele arkadaşlarını da görüyorum. Rıza Abi’nin disiplini, azmi ve siyasi hedefleri onunla birlikte mezara gömülmemeli. Aksine, bu olumlu nitelikleri bizler sahiplenmeli ve onu kendimize örnek almalıyız. Ailesini ve dostlarını birer mücadele arkadaşı olarak görmeli ve daha iyi bir toplum inşa etmek için hep birlikte savaşmalıyız. Çünkü Rıza Abi bir ömür boyu tam da bunun için mücadele etti; bizden isteyeceği şey de kuşkusuz bu olurdu. Onun geride bıraktığı sancağı biz taşımaya devam edeceğiz. Mücadelemizde yaşayacak!